Cultureel verschilletje

Cultureel verschilletje

Een van de redenen dat ik in het buitenland woon is omdat ik culturele verschillen mega interessant vindt. Soms zorgen deze verschillen voor ongemakkelijke situaties maar soms zijn ze ook hilarisch. Ik ga er eentje vertellen.. 

Bij Tumi hebben we een hond genaamd Alomo. Milou heeft Alomo gevonden op de stoep van ons pand. Zij liep als een klein verwaarloosd puppytje op de oprit. Milou heeft haar meegenomen en sindsdien is zij de mama van Alomo. Alomo heeft 2 betekenissen. Als eerste is het een likeurtje in Ghana en als 2e betekent het ‘my love’ in Twi, de taal die hier gesproken wordt. In Ghana zien mensen honden niet als huisdieren maar als straatdieren. De mensen die bij Tumi komen zien dat wij dat zo niet zien. Alomo wordt behandeld als een vriend en collega. Hij groet al ons personeel als zij binnen komen, hij loopt de hele dag achter onze tuinman aan en wordt geregeld op de schoot van zijn mama gezet voor fijne knuffels. Laatst hadden we een teamvergadering en toen hebben we het zelfs 10 minuten gehad over Alomo en wat voor eten hij lekker vindt. Hilarisch! 

Laatst was er weer zo’n intercultureel verschilletje. Een van onze werkneemsters noemen we Sister Diana en zij houdt ontzettend van Alomo en fufu. Alomo kennen jullie nu en Fufu is een gerecht dat gemaakt wordt van bakbanaan en cassave. Als deze ingrediënten gekookt zijn worden ze met een grote stok geplet(Zie bovenstaande afbeelding). Ontzettend vermoeiend werk! Sister Diana maakt dit een aantal keer in de week. Ik had net gegeten toen ze me op een middag een bordje aanbood maar kon dit natuurlijk niet weigeren. Ik begon enthousiast aan mijn fufu maar kon het natuurlijk niet op omdat ze altijd te grote porties geven. Ik deelde mijn fufu in kleine stukjes zodat Alomo het op kon eten. Ik zetten mijn bordje naast Alomo’s drinkbak in de hoop dat zij het op zou eten. Een paar minuten later kwam Sister Diana naar buiten, zag Alomo van het bordje eten en begon te roepen. Ik dacht shit ze vind het vast beledigend dat ik haar heilige fufu aan de hond heb gegeven maar dit bleek niet het geval. Hetgeen waar ze zo om schreeuwde was dat ik Alomo van het bord liet eten. Ze riep; ‘We hebben hier 6 bakjes waar Alomo uit kan eten, Alomo is een hond geen mens en hij hoort niet van een mensen bord te eten.

Moet ik dan morgen weer van dat bord eten?! Dat kan echt niet!!’ Ik lag helemaal in een scheur! Als we thuis ons bordje niet leeg aten legden we de restjes op een bord en gaven het aan de hond die het bordje dan mooi schoon likte. De afwasmachine maakte het bord daarna wel weer goed schoon. Ik probeerde dat aan haar uit te leggen maar ze moest er niks van weten. Ze ging naar de keuken om het aan alle collega’s te vertellen en even later liep ze naar het klaslokaal om het ook tegen alle studenten te zeggen. Whoepsieee! Gelukkig konden we er uiteindelijk allemaal om lachen.



1 thought on “Cultureel verschilletje”

Leave a Reply

Your email address will not be published.